· 

Waarom ik doe wat ik doe..

Ken je dat gevoel? Dat je hart wat sneller gaat kloppen en dat je voelt dat dit is wat je wilt doen. Dat dit is waarom je het allemaal doet? 

 

Dat gevoel had ik een tijdje terug. Ik had een eenmalig gesprek met een meisje, 10 jaar oud. Dit meisje was zo gespannen, zo onzeker en zo vol twijfel over zichzelf. De gedachtes in haar hoofd bleven maar komen, ook als je 's avonds in bed lag. Zo erg dat ze er niet van kon slapen. (We weten allemaal wat slapeloosheid met ons doet! ) Dat maakte het allemaal niet beter. Haar lichaamstaal sprak boekdelen. We zaten lekker ergens buiten in het gras in de zon. Het meisje zat in elkaar gedoken, keek vertwijfeld om zich heen en zat gras te trekken. 

 

Rustig begonnen we het gesprek. Ik vroeg haar hoe het met haar ging. Niet zo goed zei ze en ze vertelde me wat er speelde. Ik stond ervan te kijken hoe zo'n jong meisje al zoveel zorgen met zich mee kon dragen, zoveel spanning. Tot op zekere hoogte herkende ik mezelf ook wel in haar verhaal. Op haar leeftijd was ik ook onzeker. Onzeker of mensen me wel echt leuk vonden, of ze wel wilden dat ik mee speelde, of ik wel binnen de groep hoorde. (Ik denk dat vele onder ons dit gevoel wel kennen.) Dit meisje had dat gevoel van onzekerheid nog veel erger en wilde er zo graag van af. Volgend jaar zou ze naar de middelbare school gaan en ze bleef zich maar afvragen of ze daar wel vriendinnen zou krijgen. Of zou alles blijven zoals het nu was? Ik zag de angst in haar ogen. 

 

Er waren dus eigenlijk meerdere dingen die speelden in haar leven: 

- onzekerheid;

- slapeloosheid;

- spanning.

 

Deze drie dingen versterken elkaar enorm. Beeld je maar eens in dat je ergens licht onzeker over bent. Je gaat je vooral focussen op deze onzekerheid, op wat niet gaat zoals je wilt, op dingen die fout gaan. Hierdoor ga je overal onwijs over twijfelen. Je gedrag, wat je zegt, hoe je lacht (Oei, was dit niet te enthousiast? ), hoe je moet staan, noem het maar op. In bed lig je daar dan nog over na te denken. Kwam ik wel leuk over? Was ik niet te overdreven? Vonden ze me wel leuk? Had ik niet beter iets anders kunnen doen? Dit soort gedachtes blijven maar komen en de tijd tikt door. De tijd om te slapen wordt steeds korter en door al die gedachtes slaap je lichter. Je staat moe en gespannen op. De dag begint opnieuw en weer komen dezelfde twijfels, angsten en onzekerheid naar boven. (pfoe, hoe is dat dan na een jaar? 

 

 

Ik besprak met het meisje wat ze nu al deden en in hoeverre dat hielp om spanning los te laten, om gedachtes rustiger te krijgen. Ook gaf ik haar tips en ideeën en we bespraken samen wat dan het beste bij haar past. Ademhalingsoefeningen in bed, zich aanmelden voor yogalessen, voordat ze gaat slapen even opschrijven hoe de dag is gegaan en welke gedachtes ze heeft gehad. Zo ging ze aan de slag met een notitieblok. Voordat ze in bed ging leggen, ging ze nog even alle gedachtes opschrijven die naar boven kwamen. Elke gedachte kreeg een apart briefje. Hoe belangrijk of stom ze ook voor haar leken, alles schreef ze op. Bij elke gedachte keek ze ook wat ze ermee kon of moest. Was het iets om te onthouden? Dan bleven de briefjes tot morgen liggen. Kon ze er niks mee? Dan mocht ze ze doorscheuren en weggooien. Waren ze belangrijk voor later dan de volgende dag? Dan gingen ze in een apart bakje. Op deze manier schreef ze het van zich af, werd haar hoofd rustig en kon ze de dag afsluiten. Gedachtes waar ze echt niks meer kon, werden letterlijk de prullenbak in gegooid. Dat notitieblok belandde naast haar bed, zodat ze in bed ook nog gedachtes kon opschrijven die naar boven kwamen. Dit in combinatie met ontspanningsoefeningen zorgt ervoor dat ze beter kon slapen. En wanneer je beter slaapt, vermindert de spanning in je lichaam. Wanneer je je energiek voelt, zit je automatisch ook lekkerder in je vel en is de kans op onzekerheid kleiner. Je staat sterker in je schoenen. 

 

Het moment dat ik haar de quote: Wat je denkt dat anderen van je denken, denk je eigenlijk zelf.. vertelde, zag je haar denken. "Ja dat klopt eigenlijk wel", zei ze na een poosje. En het mooie was, ik zag iets in haar ogen veranderen. De angst en onzekerheid in haar ogen veranderde in een kleine sprankel, in een beetje hoop, in het besef dat ze het heft in eigen handen kan nemen en dat haar eigen gedachten haar belemmeren. En dat was zo gaaf! Dit besef, dit gevoel van baas zijn over je eigen leven, het gevoel dat je je eigen pad mag bewandelen, in je eigen tempo, het besef dat je eigen keuzes mag maken, wil ik overbrengen op zoveel mogelijk kinderen! 

 

 

Ik heb het meisje helaas niet meer gesproken, dus weet niet hoe de tips haar hebben geholpen en of ze ermee aan de slag is gegaan. Ik hoop zo dat ze rust heeft gevonden, dat ze lekkerder in haar vel zit en dat ze vooral sterker in haar schoenen staat. Dat haar middelbare schooltijd een hele leuke mag worden, met veel leuke en mooie herinneringen. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0